Thursday, May 17, 2007

composed stories from decomposed lifes

"Tu me parles avec des mots et je te regarde avec des sentiments."


amerikan filmlerinin aksiyon aralıklarını uzun sahnelerden sonra kısa kısa alıp cote d'azur dekorundan yansıtırsak dünyaya ve mavi kırmızı kıyafetlerden birkaç kesimlik kostümler yaratıp incecik vücutların sert kelimelerle karşılık bulan aşklarına giydirirsek eğer.. insanların hep çocuk kalabildiklerine tanık olup bir kez daha sevebiliriz hayatı.. Godard'ın olası yaşantılar düşlerinden kopup ekrana yansıyabilecek en güzel kolajlarından biri.. Pierrot le Fou.

4 comments:

petrarcas said...

je souhaite que je pourrais vous voir aussi

petrarcas said...

Where are u? and why do you make people wait to hear from you?

Anonymous said...

Hep çocuk kalamayız, kalsak da dayanamayız, dayansak da yıkılırız, yıkılırsak da boyumuz kısalır...

petrarcas said...

herkes çocuk kalabilseydi daha güzel olurdu hayat,
ama, insan önce sahip olmayı, sonra kaybetmeyi öğrenir hayatı boyunca,
yüzde 95 i bir süre sonra artık kaybetmek istemedikleri için büyürler,
geri kalanlarsa kaybetmekten korkmanın kaybetmek olacağını bilir ve her zaman çocuk kalırlar, belkide sadece bu insanlar sayesinde daha
yaşanılır bir yerdir dünya